نگاهِ نیاز Ein Blick, der um Hilfe bittet

شاید من هم اگر جای آن غریبه بودم حس درماندگی همه وجودم را می‌خورد و اصلاً دلم نمی‌خواست از خانه بیرون بروم. دلم نمی‌خواست با هیچ‌کس حرف بزنم. نکند بلد نبودن زبان‌شان را توی سرم بکوبند.

Vielleicht würde auch mich, wäre ich an der Stelle dieses Fremden, ein Gefühl der Hilflosigkeit von innen heraus auffressen, sodass ich gar nicht mehr das Haus verlassen wollte. Ich hätte keine Lust, mit irgendjemandem zu sprechen. Aus Angst, dass man mir meine Unfähigkeit, ihre Sprache zu sprechen, ständig vorhalten würde.

وقتی برای یک تزریق ساده، منشی دکتر به خاطر ناتوانی‌اش در مکالمه به آلمانی با بی‌احترامی و خشم کاغذ را به سمتش پرت کرد؛ چطور می‌توانست با حالی خوب و امیدی عمیق به میان مردمی پا بگذارد که هیچ وجه مشترکی با آنان احساس نمی‌کرد؟

Wenn eine Arzthelferin ihm schon bei einer einfachen Impfung aus Wut und Respektlosigkeit ein Blatt Papier entgegenschleudert, nur weil er sich auf Deutsch nicht verständigen konnte, wie hätte er dann mit einem guten Gefühl und tiefer Hoffnung unter Menschen treten können, mit denen er keinerlei Gemeinsamkeit empfand?

حتی وقتی آدرسی را نمی‌داند و ناچار است بی‌آن‌که کلمه‌ای بر زبان بیاورد با چشم‌هایش از کسی راه را بپرسد.

آن لحظات چقدر عذاب‌آور است!

Selbst wenn man eine Adresse nicht kennt und gezwungen ist, ohne ein einziges Wort über die Lippen zu bringen, mit den Augen jemanden nach dem Weg zu fragen.

Wie quälend solche Augenblicke sind!

وقتی آدم حتی زبانِ کمک خواستن را هم نمی‌داند. کسی هم نمی‌آید بپرسد: چرا این جا حیران و سرگردان مانده‌ای؟!

خیلی‌ها هم بی‌تفاوت از کنارش می‌گذرند و نیم‌نگاهی هم نمی‌اندازند.

Wenn man nicht einmal die Sprache beherrscht, in der man um Hilfe bitten könnte. Und niemand kommt und fragt: Warum stehst du hier so ratlos und verloren?

Viele gehen gleichgültig an einem vorbei, ohne ihm auch nur einen flüchtigen Blick zu schenken.

من اما این نگاه را می‌شناسم

چون از میان همین‌ها سرپا شدم.

صدها بار طعم گس و زننده‌اش را لمس کرده‌ام.....

Ich aber kenne diesen Blick.

Denn ich bin selbst aus eben solchen Blicken wieder aufgestanden.

Hunderte Male habe ich seinen bitteren, schmerzenden Geschmack gespürt …

Reza Panahi