سکوت و محدودیت Stille und Begrenzung

سکوت گاهی انتخاب آدم نیست؛ نتیجهٔ کمبود واژه‌ها است.

Manchmal ist Schweigen keine Entscheidung, sondern die Folge fehlender Worte.

وقتی ناراحت یا حتی عاشقی؛ در زبان مادری واژه‌ها راحت‌تر به سراغت می‌آیند. آن‌ها را کنار هم می‌گذاری و گاهی بخشی از سنگینی درونت از میان همان واژه‌ها بیرون می‌ریزد.

اما در زبان دوم همیشه این‌طور نیست.

Wenn man traurig oder sogar verliebt ist, kommen die Worte in der Muttersprache leichter. Man setzt sie aneinander, und manchmal löst sich ein Teil der inneren Schwere durch genau diese Worte. Doch in einer Zweitsprache ist das nicht immer so.

سکوت می‌کنی نه که حرفی برای گفتن نداری؛ چون نمی‌توانی افکار و احساساتت را آن‌طور که هستند به کلام بیاوری. در خودت فرو می‌روی و ناخواسته خاموش می‌مانی.

Man schweigt nicht, weil man nichts zu sagen hätte, sondern weil man Gedanken und Gefühle nicht so ausdrücken kann, wie sie wirklich sind. Man zieht sich in sich selbst zurück und wird ungewollt still.

بارها میان جماعت آلمانی‌زبان نشسته‌ام و موضوع گفتگو را فهمیده‌ام؛ اما آنچه در ذهنم می‌آمد به زبانم نمی‌نشست.

تا می‌خواستم کلمات را جمله کنم و در طاقچه ذهن بچینم؛ بحث تمام می‌شد.

Oft habe ich in einer deutschsprachigen Runde gesessen und dem Gespräch folgen können. Doch das, was mir durch den Kopf ging, fand nicht den Weg auf meine Zunge. Bis ich die Worte zu Sätzen geformt und in Gedanken geordnet hatte, war das Gespräch längst weitergezogen.

البته که سکوت همیشه نشان از نداشتن حرف نیست. گاهی آدم یک دنیا حرف ناگفته دارد ولی ابزار گفتن ش کافی نیست.

Schweigen bedeutet natürlich nicht immer, dass man nichts zu sagen hat. Manchmal trägt man eine ganze Welt unausgesprochener Gedanken in sich, doch die Mittel, sie auszudrücken, reichen nicht aus.

یکی از بزرگ‌ترین محدودیت‌های زبان دوم این است که دیگران سکوتت را می‌بینند اما دلیلش را نه.

سکوتت را می‌شنوند نه جمله‌هایی که در ذهنت جا مانده‌ و هرگز گفته نشده‌اند.

Eine der größten Grenzen einer Zweitsprache ist, dass andere dein Schweigen wahrnehmen, aber nicht dessen Ursache. Sie hören dein Schweigen, nicht die Sätze, die in deinem Kopf geblieben und niemals ausgesprochen worden sind.

در آن لحظات، آدم پر می‌شود از حس خفگی.

می‌داند چه می‌خواهد بگوید ولی راهی برای بیانش پیدا نمی‌کند.

In solchen Momenten fühlt man sich wie erstickt. Man weiß genau, was man sagen möchte, findet aber keinen Weg, es auszudrücken.

شاید دردناک‌ترین بخش زبان دوم این است که صدایی داشته باشی که نتوانی آن را به دیگران برسانی.

Vielleicht ist das Schmerzhafteste an einer Zweitsprache, eine Stimme zu haben, die man nicht zu anderen tragen kann.

Reza Panahi