وقتی زبان چیزی فراتر از واژه‌هاست Wenn Sprache mehr ist als Worte

شاید در نهایت، فاصله‌ها آن‌قدرها هم دور نباشند.

Vielleicht sind die Entfernungen am Ende doch nicht so groß, wie sie scheinen.

جایی کلمه‌ها کوتاه و در قالب شعر در یک بیت جمع می‌شوند؛ گویی احساس، تاب تحمل جمله‌های طولانی را ندارد و خود را در فشردگیِ ریتم و وزن پنهان می‌کند.

Manchmal werden Worte kurz und sammeln sich in einem einzigen Vers, als könnte das Gefühl die Last langer Sätze nicht tragen und würde sich lieber im Rhythmus und in der Verdichtung von Klang und Maß verbergen.

جایی دیگر، کلمه‌ها آرام آرام کش می‌آیند؛ در صفحه‌ها پخش می‌شوند. در سکوت خوانده می‌شوند و بی‌آن که صدایی داشته باشند؛ به فکر تبدیل می‌گردند.

Und manchmal dehnen sich Worte langsam aus, breiten sich über Seiten aus, werden in der Stille gelesen und verwandeln sich, ohne ein Geräusch zu machen, in Gedanken.

اما در هر دو مسیر چیزی مشترک باقی می‌ماند: این میلِ خاموش و مداوم به این که زبان فقط برای گفتن نباشد؛ برای لمس کردن باشد. برای نزدیک شدن به چیزی که به سادگی گفته نمی‌شود.

Doch in beiden Wegen bleibt etwas Gemeinsames: dieses leise, beharrliche Bedürfnis, dass Sprache nicht nur zum Sprechen da ist, sondern zum Berühren. Um sich dem zu nähern, was sich nicht einfach sagen lässt.

و شاید ادبیات، درست از همین نقطه شروع می‌شود. از جایی که واژه‌ها دیگر فقط واژه نیستند.

Und vielleicht beginnt genau dort die Literatur: an dem Punkt, an dem Worte nicht mehr nur Worte sind.

و شاید دقیقاً همین‌جا جایی است که ما دیگر فقط زبان را نمی‌خوانیم؛ بلکه در آن زندگی می‌کنیم.

Und vielleicht ist genau das der Moment, in dem wir Sprache nicht mehr nur lesen – sondern in ihr leben.....

Reza Panahi