خانه و خاطره / Haus und Erinnerung

آواز پرندگان در صبح و شام، قلبم را دوباره به سوی ایران می‌برد.

Der Gesang der Vögel am Morgen und am Abend trägt mein Herz immer wieder nach Iran.

به سرزمینی که خاطره‌هایش هنوز در من زنده‌اند؛ جایی که جانم روزی با جان آن خاک گره خورده بود؛ گرهی که هنوز در سکوت‌هایم باز نشده است.

In ein Land, dessen Erinnerungen noch in mir lebendig sind – ein Ort, an dem meine Seele einst mit der Seele dieses Landes verbunden war, ein Knoten, der sich in meinen stillen Momenten noch nicht gelöst hat.

نغمه‌های نرم و جاری در فضا انگار ادامه همان خاطره‌ها هستند یا شاید بازتابی از دلبستگی‌هایم.

Die sanften, fließenden Klänge im Raum wirken, als wären sie eine Fortsetzung dieser Erinnerungen oder vielleicht ein Spiegel meiner Verbundenheit.

نمی‌دانم چیست؛ اما هر چه هست مرا که تازه‌وارد این جهانم صدا می‌زند.

Ich weiß nicht, was es ist, aber was auch immer es ist, es ruft mich – mich, die ich in dieser Welt noch ganz neu bin.

در این سرزمین جدید، کودکی شده‌ام که هنوز در تمرین قدم‌های اول است.

In diesem neuen Land bin ich zu einem Kind geworden, das noch die ersten Schritte übt.

کودکی که بارها زمین می‌خورد و دوباره از نو برمی‌خیزد.

Ein Kind, das immer wieder fällt und jedes Mal von Neuem aufsteht.

وقتی به آینه می‌نگرم؛ خودم را می‌بینم؛ بی‌پشتوانه و بی‌حضور کسی که بتوانم از خستگی ذهن و گرسنگی روز با او سخن بگویم.

Wenn ich in den Spiegel schaue, sehe ich mich selbst – ohne Halt und ohne die Gegenwart von jemandem, mit dem ich über die Müdigkeit meines Geistes und den Hunger des Tages sprechen könnte.

در خلوت خانه ناچار تکیه‌گاهی برای خودم شده‌ام و هم‌نشینی برای تنهایی‌هایم.

In der Stille der Wohnung bin ich gezwungen, mir selbst Halt zu geben und mir selbst Gesellschaft in meiner Einsamkeit zu leisten.

و چشم‌انتظار حضوری هستم که با مهربانی‌اش مرا مهمان یک فنجان عشق کند.

Und ich warte auf eine Gegenwart, die mich mit ihrer Sanftheit zu einer Tasse Liebe einlädt.

— Reza Panahi