صدایی میان دو خانه Eine Stimme zwischen zwei Zuhause
وقتی بعد از مهاجرت از من می‌پرسیدند: «جا افتادی؟» باید چه می‌گفتم؟ واقعاً جا افتاده بودم؟ Als man mich nach meiner Auswanderung fragte: „Hast du dich eingelebt?“ Was hätte ich sagen sollen? Hatte ich mich wirklich eingelebt? من جایم را هم از دست دادم. با آن که ریشه‌هایم هنوز سالم بودند ولی دیگر جایی نداشتم. نه در خانه قبلی بودم و نه هنوز در خانه جدید. میان این دو، درگیر نوعی بی‌هویتی شدم. انگار نامم را می‌دانستم اما دیگر نمی‌دانستم کجای جهان ایستاده‌ام؟! Ich hatte auch meinen Platz verloren. Obwohl meine Wurzeln noch fest verankert waren, hatte ich keinen Ort mehr, an dem ich wirklich hingehörte. Ich war weder noch in meinem alten Zuhause, noch war ich schon im neuen angekommen. Zwischen diesen beiden Welten geriet ich in eine Art Identitätslosigkeit. Es war, als wüsste ich noch meinen Namen, aber nicht mehr, wo auf dieser Welt ich eigentlich stand. صدای تفاوت‌ها آن‌قدر بلند بود که دیگر صدای خودم را هم نمی‌شنیدم. ناآشنایی با همه چیز. از در و دیوار گرفته تا زبان و عادت‌ها ...