صدایی میان دو خانه Eine Stimme zwischen zwei Zuhause

وقتی بعد از مهاجرت از من می‌پرسیدند: «جا افتادی؟»

باید چه می‌گفتم؟

واقعاً جا افتاده بودم؟

Als man mich nach meiner Auswanderung fragte: „Hast du dich eingelebt?“

Was hätte ich sagen sollen?

Hatte ich mich wirklich eingelebt?

من جایم را هم از دست دادم. با آن که ریشه‌هایم هنوز سالم بودند ولی دیگر جایی نداشتم. نه در خانه‌ قبلی بودم و نه هنوز در خانه‌ جدید.

میان این دو، درگیر نوعی بی‌هویتی شدم. انگار نامم را می‌دانستم اما دیگر نمی‌دانستم کجای جهان ایستاده‌ام؟!

Ich hatte auch meinen Platz verloren. Obwohl meine Wurzeln noch fest verankert waren, hatte ich keinen Ort mehr, an dem ich wirklich hingehörte. Ich war weder noch in meinem alten Zuhause, noch war ich schon im neuen angekommen.

Zwischen diesen beiden Welten geriet ich in eine Art Identitätslosigkeit. Es war, als wüsste ich noch meinen Namen, aber nicht mehr, wo auf dieser Welt ich eigentlich stand.

صدای تفاوت‌ها آن‌قدر بلند بود که دیگر صدای خودم را هم نمی‌شنیدم. ناآشنایی با همه چیز. از در و دیوار گرفته تا زبان و عادت‌ها و رسوم و شیوه‌ فکر کردن و حتی شوخی‌ها. همه عاملی می‌شدند تا بیشتر در خودم فرو بروم.

Die Stimmen der Unterschiede waren so laut, dass ich schließlich auch meine eigene Stimme nicht mehr hörte. Alles war fremd. Die Türen und Wände, die Sprache, die Gewohnheiten und Bräuche, die Art zu denken und sogar die Art, Witze zu machen. Alles trug dazu bei, dass ich mich immer weiter in mich selbst zurückzog.

به شوخی‌ها نمی‌خندیدم که خنده‌ام نا‌به‌جا نباشد. حرف نمی‌زدم مبادا کلمه‌ای غریبه به نظر بیاید.

گاهی حتی ساعت‌ها می‌گذشت و از من صدایی درنمی‌آمد. انگار حتی پیش از حرف زدن با خودم باید مطمئن می‌شدم که حق گفتن‌ش را دارم.

Ich lachte nicht über die Witze, damit mein Lachen nicht unangebracht wirkte. Ich sprach nicht, aus Angst, dass ein Wort von mir fremd klingen könnte.

Manchmal vergingen sogar Stunden, ohne dass ein Laut von mir zu hören war. Es war, als müsste ich mich selbst schon vor jedem Wort davon überzeugen, dass ich überhaupt das Recht hatte, es auszusprechen.

بعضی وقت‌ها صدای آدم آن‌قدر گم می‌شود که یادش می‌رود چه کسی بوده؟ از کجا آمده و چگونه سر از اینجا درآورده است؟!

Manchmal geht die eigene Stimme so sehr verloren, dass man vergisst, wer man einmal war, woher man kam und wie man überhaupt hierher geraten ist.

شاید مهاجرت پیش از آن که پیدا کردن یک خانه‌ تازه باشد؛ تلاش برای پیدا کردن دوباره‌ صدای خویشتن است.

Vielleicht bedeutet Auswanderung, noch bevor man ein neues Zuhause findet, vor allem den Versuch, die eigene Stimme wiederzufinden.

شاید بهتر باشد مدتی در میان این همه صدای ناآشنا گم شوی تا یک روز از میان هیاهوی جهان، صدای خودت را دوباره بشنوی.

همان صدایی که مدت‌ها خیال می‌کردی چنان خاموش است که دیگر بیدار نمی‌شود.

Vielleicht muss man sich eine Zeit lang inmitten all dieser fremden Stimmen verlieren, um eines Tages aus dem Lärm der Welt die eigene Stimme wiederzuhören.

Jene Stimme, von der man so lange geglaubt hatte, sie sei so tief verstummt, dass sie nie wieder erwachen würde.....

 Reza Panahi