خانه کجاست؟ / Wo ist ein Zuhause?

داشتم با در‌به‌دری‌هایم قدم به قدم به سمت خانه، مأمن تنهایی‌ها گام برمی‌داشتم.

Ich ging mit meiner inneren Heimatlosigkeit Schritt für Schritt auf ein Zuhause zu, das mir als Zuflucht meiner Einsamkeit erschien.

ترانه‌سرایی پرندگان و زیبایی خانه‌های رنگارنگ انگار داشتند با هم به حزنی که عمیقاً در من نشسته بود نگاه می‌کردند.

Der Gesang der Vögel und die bunten Häuser schienen gemeinsam auf die Traurigkeit zu blicken, die tief in mir saß.

هوای مطبوع و سکوت ملیح خیابان‌ها اما نمی‌توانست منِ در خود فرو رفته را به شادی مهمان کند.

Die milde Luft und die stille Straße konnten mich nicht aus meiner inneren Versunkenheit in Freude zurückholen.

من که آدم گوشه‌نشینی نبودم؛ چه شده که حالا به عمق تنهایی پرتاب شده‌ام؟

Ich war kein Mensch, der sich zurückzieht – was ist geschehen, dass ich nun in die Tiefe der Einsamkeit geworfen wurde?

می‌شود مگر عقابی را با آن وسعت پرواز در قفسی هر چند زرین بی‌میل به پرواز نگه داشت؟

Kann man einen Adler mit seinem weiten Flugraum in einem goldenen Käfig halten, ohne dass er irgendwann wieder fliegen will?

داشتم در بغض خفته‌ام غوطه می‌زدم که پیرمردی بلندقد، خوش‌هیکل با پوستی روشن و چشمانی سبز روبه‌رویم ایستاد.

Während ich in meiner erstickten Traurigkeit versank, blieb ein großer, kräftiger älterer Mann mit heller Haut und grünen Augen vor mir stehen.

او لبخند زد. لبخندی که انگار تمام خستگی مرا دیده بود.

Er lächelte – ein Lächeln, das meine ganze Erschöpfung zu erkennen schien.

آمده بود تا با مهربانی بی‌کلامش مرا از دل غم بیرون بکشد.

Er war gekommen, um mich mit seiner wortlosen Freundlichkeit aus dem Schmerz zu holen.

برای لحظه‌ای در دایره مهربانی‌اش متوقف شدم. دقیق و روشن مثل نشستن تیر بر هدف.

Für einen Moment blieb ich im Kreis seiner Freundlichkeit stehen, so klar und sicher wie ein Pfeil, der sein Ziel trifft.

چقدر خوب می‌شد اگر می‌توانستم رنگ احساساتم را نشان دهم؛ قلبی که تازه به ساحل آرامش رسیده بود.

Wie schön wäre es gewesen, meine Gefühle sichtbar zu machen – ein Herz, das gerade erst das Ufer der Ruhe erreicht hatte.

تا آن روز، عمق احیای یک انسان با یک لبخند را نمی‌دانستم.

Bis zu diesem Tag hatte ich nicht verstanden, wie ein Mensch durch ein Lächeln wieder zum Leben finden kann.

پس راست می‌گفتند: فاصله انسان‌ها شاید به اندازه یک اخم یا یک لبخند باشد.

So stimmt es wohl: Der Abstand zwischen Menschen kann ein Stirnrunzeln oder ein Lächeln sein.

دلم می‌خواست او را در آغوش بگیرم و برای این امید بی‌چشم داشت از او تشکر کنم اما واژه‌های آلمانی در من گم شده بودند و زبان مشترکی نداشتیم.

Ich hätte ihn gern umarmt und für diese hoffnungsvolle Geste gedankt, doch meine deutschen Worte gingen mir verloren, und wir hatten keine gemeinsame Sprache.

پس تنها چیزی که باقی ماند؛ یک لبخند بود؛ زبان بین‌المللی قدردانی.

So blieb mir nur ein Lächeln – die internationale Sprache der Dankbarkeit.

— Reza Panahi