صدای خاموشان Die Stimmen der Verstummten

گاهی صدا داری اما انگار نداری.

Manchmal hat man eine Stimme und doch ist es, als hätte man keine.

ضعف زبان، گلوی کلمات را می‌فشارد و حقیقتِ مقصود آن‌گونه که هست به گوش دیگری نمی‌رسد.

Die Grenzen der Sprache schnüren den Worten die Kehle zu, und die Wahrheit dessen, was man sagen möchte, erreicht den anderen nicht so, wie sie gemeint ist.

آن‌گاه محکوم می‌شوی به چیزی که نبوده‌ای به بی‌ادبی به نادانی یا حتی به حماقت.

Dann wird man für etwas gehalten, das man nie war: für unhöflich, unwissend oder gar töricht.

وقتی کلمات از رساندن بارِ معنا باز می‌مانند؛ صدا نیز در نیمهٔ راه گم می‌شود.

Wenn Worte die Last ihrer Bedeutung nicht mehr tragen können, verliert sich auch die Stimme auf halbem Weg.

شاید زبان، دیواری نامرئی باشد؛ دیواری که واژه‌ها را از معنا جدا می‌کند.

Vielleicht ist Sprache manchmal eine unsichtbare Mauer, die die Wörter von ihrer Bedeutung trennt.

گاهی صدا به مقصد می‌رسد اما در راه تغییر چهره می‌دهد و به جای چیزی که بوده چیز دیگری شنیده می‌شود.

Manchmal erreicht die Stimme ihr Ziel, doch unterwegs verändert sie ihr Gesicht, und statt dessen, was gesagt werden wollte, wird etwas anderes gehört.

گاهی نیز صدا از ترسِ خطا پیش از تولد خاموش می‌شود.

Manchmal verstummt eine Stimme aus Angst vor Fehlern, noch bevor sie geboren wird.

و گاهی صدا نگاهی می‌شود که از چشم فرو می‌چکد؛ نگاهی که بُرنده‌تر از هر تیغی تا ژرفای وجود آدم می‌نشیند.

Und manchmal wird eine Stimme zu einem Blick, der aus den Augen tropft; ein Blick, schärfer als jede Klinge, der sich bis tief in das Innerste eines Menschen senkt.

Reza Panahi